در روزگاری که حرف شیرین کمتر به گوش می رسد، نشستن دکتر رضا اردکانیان بر یک کرسی مهم مدیریتی در سازمان ملل متحد از جمله خبرهای خوش است. اولین بار او را در دهه 60 در وزارت کشور دیدم؛ زمانی که معاون عمرانی بود. از همان ابتدا جدی به نظر می رسید و پیگیر. مدتی گذشت تا آنکه در وزارت نیرو با هم نزدیک تر شدیم. دکتر تازه با تحصیل در حوزه تخصصی آب از کانادا برگشته بود. همچنان همان روحیه سختکوشی و جدیت را داشت که از آن متاع های کمیاب و نادر میان مدیران ما است. صبح علی الطلوع در دفتر کارش بود و تا پاسی از شب همچنان کار می کرد. کارمندانش عاصی می شدند از اینکه باید پابه پای او کار می کردند. وقتی از مهار آب و استفاده بهینه از این سرمایه خدادادی حرف می زد انگار که برای آینده فرزند خود تصمیم می گرفت. از مدیرانی بود که به توصیه حکیم عمر خیام که بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین بی توجه بود و به آن عمل نمی کرد. چون می دانست که اگر نظاره گر گذر آب باشد باد او را و ما را خواهد برد. آگاهانه به همه امور مرتبط با آب چه داخلی و چه خارجی سرک می کشید. از وقتی که موضوع آب برای سازمان ملل جذاب و مهم شد، دکتر اردکانیان هم ارتباط خود را با ارگان ها و نهادهای بین المللی مرتبط با آب گسترش داد. حواسش بود که هر جا صحبتی از آب است او مدافع حق و حقوق و سهم کشورمان باشد. می دانست که آبی که برود دیگر به جوی باز نمی گردد. در مدت کوتاهی که معاونت آب وزارت نیرو را بر عهده داشت تکان اساسی به این بخش داد. سهم بودجه آب کشور را با تلاش و پیگیری فراوان چندین برابر کرد و توانست نهضتی دوباره در سدسازی و مهار آب راه بیندازد. اعتبار خاص برای مهار آب های مرزی در نظر گرفته شد و طرح هایی اندیشیده شد تا حتی یک قطره آب هم که به خانه رواست به سفره همسایه نرود. حضور ایران در شورای بین المللی حکام آب بسیار پررنگ شد و حتی مرکز منطقه ای مدیریت آب شهری با محوریت و زعامت ایران در دل این شورا تاسیس شد. ارتباط فرهنگی با یونسکو نیز در موضوع آب گسترش یافت. با تلاش دکتر اردکانیان و همکارانش ایران و یونسکو مرکز بین المللی قنات و سازه های تاریخی آب را تاسیس کردند و تکنولوژی قنات به نام ایرانیان در جهان ثبت شد. در دوران مدیریت دکتر اردکانیان بزرگ ترین رویداد تاریخی و تخصصی آب در جهان در ایران به وقوع پیوست. همایش بین المللی سدسازان بزرگ جهان (ICOLD) در تهران برگزار شد. هرچه باشد ایران جزء کشورهای برتر سدساز جهان قرار گرفته بود. زمانه ای است که همه حواس ها سرگرم نفت و انرژی اتمی و دیگر حقوق مسلم میهن مان است و گاه فراموش می کنیم که تا چند دهه دیگر در صحرای لم یزرع و خشک خاورمیانه جدال بر سر چاه های نفت نیست و آب است که نقش خاطره می زند. شنیده ایم که دیگر زمان کارتل کشورهای صادرکننده نفت دارد به سر می رسد و حالا دیگر آب است که طرح های پیشرفت و توسعه کشورها و ساده تر از این زندگی و معاش آنان را بنیاد می نهد و یا به سراب تبدیل می کند. خوانده ایم که مرزهای نقشه خاورمیانه بزرگی که در ینگه دنیای پرآب کشیده اند بر روی آب است. چند سالی است که جنجال برانگیزترین و پرشورترین جدال های حقوق بین الملل بر سر موضوع آب صورت می گیرد. در چنین زمانه ای قطعاً برد با آن کسی است که شأن والاتری در این زمینه در جهان دارد و حواسش به اتفاقاتی که می افتد هست. هرچه حضور پررنگ تر و قوی تر در عرصه بین المللی در زمینه آب داشته باشیم، فردا که روز محشر صغرای آب فرا می رسد بهتر می توانیم از آب گل آلود ماهی بگیریم و کلاه خود را سفت نگه داریم. برای همین است که حضور دکتر رضا اردکانیان در راس هرم مدیریت برنامه دهه بین المللی آب سازمان ملل بسیار مهم است. و اینجا دیگر اتفاقاً شایسته سالاری هم حاکم است. باید این اتفاق مبارک را ارج نهاد.
