متن کامل داستان برف نوشته يعقوب يادعلي که در ويژه نامه داستان شرق در روز سه شنبه هفته گذشته ناقص منتشر شد را مي خوانيد.

يک

«نخواب.»

دست سردي زير گلو و روي گردن زن را ماليد، چند بار سرش را به اين سو و آن سو تکان داد؛ «مي دونم سخته، مي دونم.» سيلي زد؛ «بشکنه دستم، نخواب. مردان گفت بخوابي، مي ميري. برا همين سيلي مي زنم بت. نه يه وخ دلخور بشي؟ تحمل کن، مردان زود برمي گرده.»

زن روي صندلي سفت وانت جا به جا شد، بالاتر آمد، سعي کرد چشم هايش را باز کند. دست دخترک آرام از روي صورت زن کنار رفت. دست ديگر به شکم برآمده اش بود.

«ها، همين طور خوبه. چشماته واز نگر دار.»

ماشين چند بار هن زد و پت کرد. دخترک تن تپلش را داد به سمت فرمان؛ «نه خاموش بشه يه وخ؟» دست برد طرف فرمان، نگاه کرد به زن. «تو ماشين روندن بلدي؟» با دست ديگر چند بار گاز داد. «مردان بم ياد داده گاز بدم.» خنديد. «بوقم مي زنه.» سنگيني شکم برآمده دخترک افتاده بود روي پاي زن. «بلکي يکي بشنوه، بياد کمک.»

صداي ممتد بوق در هوهوي باد و کولاک گم بود.

«حالت داره مياد جا. خوب ميشي. مردان مي گفت خدا رحم کرد بت صندلي جلو ننشسته بودي. اسمت چيه؟»

سعي کرد دستش را تکان بدهد. سوز سرما نوک انگشت ها را کرخت کرده بود. آستين ژاکت را کشيد تا نوک انگشت ها و زل زد به زردي ژاکت که لکه لکه سرخي داشت و خيس بود. دخترک نگاه کرد به لکه هاي کوچک سرخ روي ژاکت زرد؛ «چيزي نيست. اهل کجايي؟ حرف بزن که خواب نري. هر کار کرديم هوش نيومدي. مردان گفت بات حرف بزنم نخوابي يه وخ. اسمت چيه؟»

اگر هم مي خواست حرف بزند، جواب دخترک را بدهد، نمي توانست. انگار که فک پايينش چفت بود به فک بالا. دخترک دستش را گرفت برد زير بخاري، نزديک دنده وانت؛ «دستاته گرم کن، بهتره هيچه.»

سوز يخي از درزهاي پايين در مي زد روي زخم ساق پا، جايي که شلوار از زانو جر خورده بود تا پايين پاي بي کفش. پشنگه خون از زير زانو رفته بود تا مچ پا و پنجه ها. لنگه کفش راست نبود. لابد تو ماشين موقع تصادف از پايش افتاده بود. پاي راست را آورد بالا، روي صندلي، پنجه هاي پا را گذاشت زير ران پاي چپ که حالا داشت گرم تر مي شد. دخترک ژاکت را کشيد رو زانوي زن. سرخي خون توي بافت هاي زرد ژاکت لخته شده بود.

«گفتي مال کجايي؟»

نگاه کرد به دخترک که دست چپ را از رو شکم برآمده اش برنمي داشت. خنديد؛ «تقصير همي بچه يه که ويلون و سيلون کوه شده مردان.» بلندتر خنديد و يکهو چهره درهم کشيد؛ «اوخ.....» لب گزيد. چين ها، پيشاني صافش را موج زد و چشم هاي گشادشده اش را برد به بالا، طرف برف هاي روي شيشه جلو؛ «تقصير نداره بچه. وقت اومدنش بود خب.» موج درد که رفت، باز لبخند زد؛ «گفتم به مردان که همين جا تو ده بذارم. چه لازمه بريم دکتر، تو ئي برف ريزون کولاک؟ گفت زنجير ميندازم به تاير ماشين.» بيشتر خنديد. «بچه اولمه. مي خوادم، چه بکنم؟ خيلي مي خوادم. خانه بهداشت همي نزديکاس. مردان زود برمي گرده کمک مياره.»

ميان هوهوي باد و خنده دخترک، صدايي مثل زوزه دور و گنگي آمد. دخترک ساکت شد، يک آن زل زد به برف هاي شيشه جلو، برگشت رو به زن؛ «نترسي يه وخ؟ پيشتم.» باز صورتش را هم کشيد و سعي کرد صداي ناله اش را بيرون ندهد. نفس حبس شده اش را پوفي داد بيرون؛ «سر او يکي هم، ئي جور بود. بچه م. نموند. وقت اومدنش درد مي گرفت و ول مي کرد. نه يه وخ بچه م بخواد بياد تو ئي برف و...؟»

دخترک چشم ها را بست، سر گذاشت رو شانه زن که مات سفيدي شيشه جلو بود. کرختي پنجه هاي پاي راست داشت ذره ذره مي بريد از هم، با درد خفيف و ذق ذق ملايم زير زانو؛ «آب.» صداي غريبي که از ميان دندان هاي هم آمده اش بيرون زد، مال آدم ديگري بود انگار. دخترک سر از شانه اش برداشت؛ «ها، حرف بزن. بگو. حرف بزن.» فرز شيشه بغل را پايين داد. تا آمد دست ببرد بيرون و کمي برف بردارد، باد هجوم دانه هاي درشت برف به داخل ماشين را تندتر کرد و صورت دخترک را دانه دانه سفيد؛ «ميزنه ها،»

يخي برف روي لب ها و زبان خشک شده زن زود محو شد. دخترک گفت؛ «آروم بخور. چي که زياده، برف. هول نزن.»

زن انگار که جان گرفته باشد، تکاني به تنش داد و رو از باد ندزديد تا دانه هاي برف را که به صورتش مي خورد ببلعد. دخترک مشتي پر از برف گرفت پيش روي زن؛ «کاش يه بقچه نون ورمي داشتم. گشنه نيستي؟»

دست چپ زن شده بود قد وزنه اي هزارکيلويي، چسبيده به تن، بي حرکت و لخت. دست ديگر را به زحمت از کنار در بغل ماشين بيرون کشيد و بالا آورد. خون از زير آستين زرد ژاکت دويده بود به سرتاسر دست تا نوک پنجه ها.

«تکون نخور. نبايد بجنبي. گمونم پات شکسته. مردان مي گفت نبايد تکون بخوري.» دست پر برفش را برد نزديک لب هاي زن؛ «بخور تشنگي ت بخوابه.»

سردي برف لبش را گزيد؛ «حميد... حميد کو؟» دست دختر را پس زد، خواست راست تر بنشيند؛ «حميد کجاست؟»

دختر نگاه مي کرد، بي حرف. زن به دور و بر نگاه کرد و شيشه هاي وانت؛ «شوهرم کو؟»

چشم هاي دختر گرد شد و هر دو دستش رفت رو شکم. ناله کرد. نتوانست جلوي صداهاي فروخورده گلو را بگيرد، جيغ کوتاهي زد و لحظه اي بعد، آرام چين هاي پيشاني را باز کرد و خواست به زور هم شده لبخندي بزند؛ «مي ترسم. مي ترسم باز درد بياد. تو بچه داري؟» زن به عرق پيشاني دختر نگاه کرد و چشم هاي سياه و ابروهاي برنداشته اش. «بچه اولم سر زا رفت. پسر بود. برا همين مردان مي خواست بريم خانه بهداشت، که ئي يکي بمونه.»

دختر دراز کشيد و پاها را داد سمت در. زن داد زد؛ «شوهرم کو؟ حميد من کو؟»

«مردان از لا آهن پاره ها کشيدت در. شوهرت او پشته.»

داشت اشاره مي کرد به پشت وانت که جيغ بلندي کشيد و پاها را از هم باز کرد؛ «وووو.....ي....» سرش افتاده بود روي تن زن که داشت تقلا مي کرد در را باز کند و توي هجوم برف و باد خودش را بکشد بيرون؛ «حميد....»

دخترک پشت هم ناله مي کرد، بلند و پي درپي. لابه لاي ناله ها شوهرش را صدا مي زد؛ «... مردان...مر....»

پاي زخمي زن روي برف ها کشيده مي شد و رد خون مي دويد توي سفيدي. دخترک ناله کنان دست برد طرف زن؛ «کجا......؟» که ناله امان نداد و از درد پيچيد به خودش. دانه هاي تازه برف، رد سرخ خون را کم رنگ تر مي کرد. زن دست سالمش را گرفت به ميله هاي باربند، خواست از ميان هياهوي برف و باد، از پشت وانت بالا برود تا خودش را برساند به حجم پيچيده شده توي پتو. دست زن توان بالا کشيدنش را نداشت. دوباره تقلا کرد و پا روي رکاب يخ زده گذاشت. سرما کف پاي لختش را بي حس کرده بود. ناله ها و جيغ هاي بلند دخترک ميان کوران برف و باد گم مي شد.

زن دوباره زور زد و خودش را نيم بند بالا کشيد، اما پاي ديگرش بالا نمي آمد. بالاتنه را يله کرد روي در عقب وانت و چنگ زد به لبه پتو، ميان برف ها. با آرنج دو دست، زير بغلش را چفت کرد به لبه در عقب و همان طور ماند. برف ها را از روي پتوي پلنگي آشنايي که توي ماشين انداخته بود رو خودش، پس زد و لبه پتو را کشيد. يک جفت پاي له شده ديد، لابه لاي برف و پتو، با جوراب هايي که رگه هاي سفيدش توي سرخي انبوه خون محو بود.

آرنج زن شل شد و تنه اش از در پشت وانت سريد روي برف ها. صداي گريه بچه اي با زوزه گرگ ها، ميان همهمه برف و باد و خون به هم آميخت. رد سرخ خوني که از در جلوي ماشين چکه چکه روي برف مي ريخت، رسيد تا زير پاي بي کفش زن.

صداي زوزه مي آمد.

دو

زن گفت؛ «تو که مي دونستي، چرا اين همه چايي خوردي؟»

مرد گفت؛ «به خاطر سرماست. زود به زود آدم شاشش مي گيره.»

زن گفت؛ «اون دفعه هم همين جوري شد، بايد بري پيش متخصص.»

مرد گفت؛ «باشه.»

زن گفت؛ «به جهنم. خودت اذيت مي شي.»

مرد گفت؛ «من که گفتم باشه.»

زن گفت؛ «چرا نگه نمي داري بري...»

مرد گفت؛ «تو اين برف اگه نگه داريم....»

زن نگاه کرد به برف هاي تلنبارشده دو طرف شيشه جلو. برف پاکن ها تا مي رفتند، برنگشته، لايه اي دانه درشت برف نشسته بود جاي قبلي ها.

زن گفت؛ «نبايد تو اين برف راه مي افتاديم.»

مرد گفت؛ «ته تغاري يه ديگه.» و ضبط را روشن کرد، ولوم را برد بالا. زن خاموشش کرد؛ «تمرکز آدمو به هم مي زنه.»

مرد پاهايش را فشار داد به هم؛ «تمرکز من از چند ديقه پيش ريخته به هم.»

«گند بزنن به اين هوا.»

زن گفت؛ «نمي شه برگرديم، حميد؟»

مرد نوار را بيرون آورد؛ «حالا که نصف بيشتر راهو اومديم؟ تازه چه جوري تو اين گردنه ها دور بزنيم؟ اصلاً معلوم نيست تو جاده هستيم يا نه؟ تو ردي از جاده مي بيني؟ خداوکيلي داريم مي ريم.»

زن گفت؛ «هميشه همين جوري يه. تو دل آدمو خالي مي کني. فاز مثبت نمي دي. اونم جايي که نگفته ترسش مي گيره آدم.»

«ترس نداره. نهايت اينه که بريم اون پايين، ته دره. يا گير کنيم تو برف. زوزه گرگ ها رو نمي شنوي؟»

«مي شه لطفاً خفه شي؟»

مرد خنديد. زن گفت؛ «بعضي وقت ها منو مي ترسوني. مي دوني... يه جور....» مرد نگاه کرد به زن و ته خنده اش را خورد. زن پشتي صندلي را داد عقب تر و پتوي پلنگي را کشيد بالا تا زير چانه. مرد گفت؛ «قهر کردي؟»

زن نگاه کرد به پستي و بلندي برف هاي تلنبارشده، کنار جايي که لابد جاده بود، گفت؛ «خيلي وقته مي خوام يه چيزي بت بگم، خيلي وقته.»

مرد گفت؛ «خب بگو.» و نگاه کرد به جاده؛ «چيزي نمونده برسيم به گردنه. از اون جا رد بشيم ديگه رفتيم.»

زن گفت؛ «شب و روز دارم بش فکر مي کنم. اولش گفتم چيزي نيست، درست مي شه. هي بيشتر شد. فکرشو مي گم. دغدغه ش. عين يه تيکه برف که هي قل بخوره و درشت بشه. به نظرم مخم ديگه براش جا نداره، اون همه که درشت شده. باور مي کني؟»

مرد گفت؛ «يعني اوضاع خرابه؟»

زن پتو را بيشتر به خودش پيچيد، گفت؛ «بخاري رو چهاره؟»

مرد گفت؛ «سردته؟»

زن گفت؛ «پام يخ کرده.»

مرد دکمه بخاري را گرداند به سمتي که پاهايي را نشان مي داد با علامت هاي فلش، بعد با پشت دست شيشه جلو را پاک کرد؛ «خيلي ناجوره اگه يه چيزي آدمو عذاب بده، اونم نتونه يا نخواد درباره ش حرف بزنه.»

زن پشتي صندلي را بيشتر داد عقب؛ «ناجور نيست، فاجعه س که آدم نتونه درباره ش حرف بزنه. مثه وقت هايي که سر کلاس براي بچه ها از چيزايي مي گم که ذره اي بهشون اعتقاد ندارم. عصبي مي شم. حرف هايي که بايد بزنم همش مي مونه تو دلم. سخته نگفتن شون. اونجا از ترس اخراج نشدن حرف نمي زنم، اما با تو چي؟ چرا نتونستم بت بگم؟»

مرد خنديد؛ «مطمئن باش من اخراجت نمي کنم. ممکنه تو بعضي چيزاي جزيي، واسه اينکه بخنديم، ديکتاتور بشم، اما شده تا حالا مجبورت کنم کاري رو که دوست نداري انجام بدي؟»

زن لبخند زد. مرد گفت؛ «نمونه بدم؟»

زن گفت؛ «نه.»

مرد گفت؛ «مثه بچه. هميشه گفتم، تا وقتي تو نخواي بچه دار نمي شيم. خودت مي دوني که من بچه دوست دارم.»

زن چشم هايش را بست. مرد پاها را دوباره به هم فشار داد و روي صندلي جابه جا شد. شدت برف کمتر شده بود و راحت تر مي شد بيرون را ديد. تابلوي «با دنده سنگين حرکت کنيد» تا نيمه تو برف بود. مرد گفت؛ «درباره بچه که نيست، نه؟»

زن با چشم هاي بسته گفت؛ «کاش با اتوبوس مي اومديم.»

مرد گفت؛ «به مجيد قول دادم ماشين عروس با من. قول دادم بش.»

«با اين وضع جاده ها خودش درک مي کرد.»

«تو که حال و روزشونو مي دوني. تو فاميل ماشين درست و حسابي پيدا نمي شه. دلش به همين خوش بود که پيش فاميل نامزدش کم نمياره.»

«به نظرت مهمه؟»

«برا مجيد مهمه. ته تغاري مونه. وقتي مي تونيم يه نفرو به اين سادگي خوشحال کنيم، از دستمونم برمياد، چرا نکنيم؟»

زن بلند شد؛ «حوصله جر و بحث ندارم.» پتو را جمع کرد انداخت روي صندلي عقب؛ «خوابم گرفته.»

مرد خم شد اهرم صندلي جلو را فشار داد؛ «اون گلوله هه هي گنده تر مي شه ها. نمي خواي بگي؟»

زن گفت؛ «مي گم.»

مرد آينه را تنظيم کرد روي پتوي پلنگي. سر زن را نمي ديد. شيشه عقب مه مطلق بود. مرد گفت؛ «برف مي خواد بند بياد.»

مرد ديد که زن توي آينه پتو را بيشتر به خودش پيچيد. گفت؛ «بي خيال. يه جا نگه مي دارم.» پلنگ روي پتو رو پيچ داده بود به تنش، ساکت. مرد نگاه کرد به رد يکدست سفيدي جاده که نرسيده به تپه روبه رو درهم بود. ناخودآگاه پا را از روي پدال گاز برداشت. زن گفت؛ «نکنه راس راسي ميخواي نگه داري؟»

مرد اشاره کرد به جلو؛ «اون جا يه خبري هست.»

زن بلند شد نشست. پتو افتاد کف ماشين.

«وانته؟»

مرد آرام گاز داد. زن گفت؛ «صداي چيه؟» تنش را کشيد جلو؛ «عين زوزه مي مونه.»

مرد با دقت نگاه کرد. زن گفت؛ «خدايا، اينا چي ان؟»

مرد گفت؛ «نمي تونيم وايسيم. کار گرگ ها بوده.»

زن گفت؛ «يه چيزي افتاده پاي وانت.» چشمش افتاد به يک تکه ژاکت زرد خون آلود، و جنازه اي لت و پار شده که معلوم نبود زن است يا مرد.

هنوز صداي زوزه مي آمد و هوهوي کم رمق باد.

دي ماه 1384